Bu sabah dua ederken Melek geldi ve beni Arafat'a götürdü. Birçok ruhun arasında onlara teselli veriyorduk ki aniden Melek şöyle dedi: “Gel, sana bir şey göstereceğim. Bir arkadaşını ziyaret edeceğiz.”
“Ah, acaba kimi ziyaret edeceğiz?” dedim.
Başta Arafat'ın bir yerinde olduğunu sandığım bir yere geldik. Aniden kendimizi bir evin girişinde bulduk. Kapı açıktı ve içeride Veronique'i görebiliyordum.
Sevinçle meleğe, “Aman Tanrım, bu arkadaşım Veronique. Burası onun evi,” dedim.
Ön kapıda dururken dışarıya baktım; her yer benim için tamamen yabancı olan insanlarla doluydu.
Şaşkınlıkla bu insanlara, “Siz kimsiniz?” diye sordum.
“Yardım arıyoruz. Biz buralıyız,” diye cevap verdiler.
Onlara şöyle dedim: “Ah, sadece benim evime değil, Veronique'in evine de gelmenize sevindim.”
Melek gülümsedi ve “Evet, yardım arıyorlar. Çok fazladalar,” dedi.
Veronique kapıda durmuş onlarla konuşuyordu. Onları içeri davet etmedi.
Melek, “Dua için onun yardımını istiyorlar,” dedi.
Bu ruhlar Veronique'in yaşadığı bölgedendirler. Evinde düzenli olarak edilen dualardan fayda sağladıkları için gelip ondan yardım istemektedirler. Aralarında hem erkekler hem de kadınlar vardı ve çok yaşlı görünmüyorlardı.
Eve girmek için çok ısrarcılardı ama Veronique bir nedenden dolayı onları içeri davet etmedi. Yine de bazıları içeri girmeyi başardı, diğerleri ise dışarıda kaldı.
Melek bana ruhların her yerde olduğunu ve yardımımızı beklediklerini gösterdi. Bir zamanlar mahallelerimizde yaşamış ve o zamandan beri ölmüş olan tüm o Kutsal Ruhlar için dua etmeyi hatırlamalıyız.
Özellikle önümüzdeki Kasım ayı boyunca onları hatırlamalıyız.
Kaynak: ➥ valentina-sydneyseer.com.au