Αυτή τη στιγμή, ενώ προσευχόμουν, ήρθε ο Άγγελος και με πήγε στον Καθαρτήριο. Ήμασταν μαζί ανάμεσα σε πολλές ψυχές, παραμυθίνοντάς τις, όταν ξαφνικά ο Άγγελος είπε: «Έλα, θα σου δείξω κάτι. Θα επισκεφτούμε μια φίλη σου».
Εγώ είπα: «Ω, αναρωτιέμαι ποια πρόκειται να επισκεφτούμε;»
Καταφτάγαμε σε ένα μέρος που, στην αρχή, νόμιζα ότι ήταν κάπου στον Καθαρτήριο. Ξαφνικά, βρεθήκαμε μπροστά στην είσοδο ενός σπιτιού. Η πόρτα ήταν ανοιχτή και μπορούσα να δω τη Βερονίκ {Veronique} μέσα.
Χαρούμενη, είπα στον άγγελο: «Ω Θεέ μου, αυτή είναι η φίλη μου η Βερονίκ. Αυτό είναι το σπίτι της».
Καθώς στεκόμουν στην μπροστινή πόρτα, κοίταξα γύρω μου έξω και ήταν γεμάτο κόσμο, όλοι άγνωστοι σε μένα.
Εκπληκμένη, ρώτησα αυτούς τους ανθρώπους: «Ποιοι είστε;»
«Ζητάμε βοήθεια. Είμαστε από την περιοχή», απάντησαν.
Τους είπα: «Ω, χαίρομαι που δεν έρχεστε μόνο στο σπίτι μου, αλλά έρχεστε και στο σπίτι της Βερονίκ».
Ο άγγελος χαμογέλασε και είπε: «Ναι, ψάχνουν για βοήθεια. Είναι τόσο πολλοί».
Η Βερονίκ στεκόταν στην πόρτα μιλώντας τους. Δεν τους κάλεσε μέσα.
Ο άγγελος είπε: «Ζητούν τη βοήθειά της για προσευχή».
Αυτές οι ψυχές είναι από την περιοχή όπου μένει η Βερονίκ. Ζητούν τη βοήθειά της, καθώς έρχονται για τις προσευχές που λέγονται τακτικά στο σπίτι της, επειδή ωφελούνται από αυτές. Υπήρχαν τόσο άνδρες όσο και γυναίκες, και δεν φαινόταν πολύ ηλικιωμένοι.
Ήταν πολύ επίμονοι, προσπαθώντας να μπουν στο σπίτι της, αλλά για κάποιον λόγο η Βερονίκ δεν τους κάλεσε μέσα. Κάποιοι από αυτούς όμως κατάφεραν να μπουν, ενώ οι άλλοι παρέμειναν έξω.
Ο Άγγελος μου έδειξε ότι οι ψυχές είναι παντού και ζητούν τη βοήθειά μας. Πρέπει να θυμόμαστε να προσευχόμαστε για όλες εκείνες τις Άγιες Ψυχές που κάποτε ζούσαν στις γειτονιές μας και έκτοτε πέθαναν.
Πρέπει να τις θυμόμαστε ιδιαίτερα τον ερχόμενο μήνα του Νοεμβρίου.