Na de heilige mis op zondag ging ik naar de kapel om te bidden voor het beeld van de Gezegende Moeder en het Kind Jezus.
Terwijl ik de Gezegende Moeder eerde en Onze Heer Jezus prees, zei ik: “Gezegende Moeder, U heeft prachtige bloemen. Hemelse bloemen helemaal om U heen.”
Zij zei: “Ik dank Mijn kinderen dat ze dat allemaal doen, maar Mijn hart is erg verdrietig.”
Ik zei: “Oh, Gezegende Moeder, U kijkt niet zo gelukkig.”
Zij zei: “Nou, hoe kan ik gelukkig zijn als Mijn Zoon in de wereld zo wordt afgewezen en mishandeld?”
Ik zei: “Maar er zijn veel kinderen die U en Uw Zoon liefhebben.”
“Sommigen — zij houden van Ons, maar de meesten niet. Ze geloven niet in Ons en wijzen Ons af. Ze kwetsen Mijn Zoon zo diep,” zei Zij.
Ze zag er echt verdrietig uit.
Terwijl ik daar stond, kwam er een man aanlopen die naar het beeld reikte om het aan te raken; hij legde zijn hand op de Gezegende Moeder om tot Haar te bidden.
Zij zei: “Kijk, Valentina, hij zou willen dat Ik hem help, maar hij heeft een vlek vuil op Mij achtergelaten. Dat komt omdat hij zijn zonden niet biecht. Je moet mensen vertellen hun zonden te belijden. Dat is het moeilijkste voor een mens — naar de Biecht gaan, bekeerd worden. Ze houden van Mij, ze komen naar de kerk, maar ze willen niet naar de Biecht. Ze houden vast aan welk wrok dan ook dat in hen zit, of welk probleem er ook in hun ziel is — dat moeten ze belijden.”
“Je moet mensen vertellen Mijn beeld niet aan te raken. Niemand in de kerk spreekt hier ooit over of leert mensen dit.”
Ik zei: “Het spijt me zo, Gezegende Moeder. Ik wilde het hem vertellen, maar hij vertrok heel snel. Dus ik ga nu boete doen voor de mensen.”
Ik kon een vuile vlek zien op de jurk van de Gezegende Moeder waar de hand van de man had gerust. Dit is de vlek van zonde die hij achterliet. Ze wil niet dat Haar beelden ooit worden aangeraakt. Wanneer mensen niet naar de Biecht gaan, laten ze vuil achter omdat ze zonde in zich dragen. Het teken blijft op Haar prachtige, Onbevlekte Beeld staan. Ze was erg ontsteld.