Nëna e Perëndisë u shfaq dhe i tha neve:
Paqi të jetë me ju! Fëmijët e mi, lutuni, lutuni, lutuni. Kthehuni në Zot. Ju nuk jeni kthyer ende sepse nuk dijeni si t'i dgjonni thirrjeve time. Ndërroni jetën tuaj. Unë ju bekoj të gjithëve: në emrin e Atit, Birit dhe Shpirtit të Shenjtë. Amen!
Ky mesazh është shumë i rëndësishëm: ne nuk jemi ende kthyer sepse nuk dijeni si t'i dgjonim thirrjet e Zonjës Virgjër. Çfarë mund të bëjmë për ta dëgjuar dhe jetuar ato me vlerë? Duke qenë besnik ndaj Perëndisë dhe vetvetes, duke u përpjekur që t'i heqim përsëri gjithçka që nuk shkon mirë me jetën tonë dhe na largon nga Ai.
Shumë herë ne nuk diemi si të heqin gjërat e botës për dashurinë e Perëndisë. Kjo është një fazë e gjatë dhe e vështirë, një rrugë konvertimi që do na shoqërojë për gjithë jetën tonë. Siç na tha Zonja Virgjër: një rrugë provash dhe vuajtjesh, plot gurë dhe turrë. Asnjë rrugë e lehtë, bukur dhe me lule. Por ai që fiton do të ketë premtimin e jetës së ardhshme në mbretërinë e qiejve.
Çfarë është bota krahas përjetësisë? Një fryt i erës që kalon shpejt, por përjetësia është diçka që do të jetojë përgjithmonë dhe aty do të ketë gënjeshtër pa fund:
Shihu çadrën e Perëndisë me njerëzit. Ai do të banojë me ta; ata do t'i jenë popull i tij, dhe ai, Zoti-me-ta, do t'i jetë Zot i tyre. Ai do të fshijë çdo lot nga sytë e tyre, sepse nuk do të ketë më vdekje, as qaj, as dhemb; se gjërat e vjetra kanë kaluar! Pastaj ai që ulët në froni tha: Shihu, unë bëj gjithçka tjetër. (Zbulimi 21:3 deri në 5)
Unë e kujtoj se në fillim të shfaqjeve Zonja Virgjër na kërkoi që ta përkrahasnim dhe t'i besonim mbrojtjes së saj nënësore. Asnjëherë nuk do ta harroj udhëzimin e saj nënësor dhe ndihmën. Unë mund të them me siguri, nëse Zoti dhe Zonja Virgjër janë me ne, kush do t'i kundërvihet? Hera e parë ishte në vitin 1995. Zonja Virgjër kishte kërkuar:
Shko tek Babai Omar dhe i tregoje atë çfarë po ndodh me ju, në familjen tuaj. I tregoni kërkesën time për kapelën, të cilën dëshiroj që të ndërtohet në vendin e cila kam treguar juve. Dëgjoni me kujdes çfarë do ta thotë ai. Mos ndërtoni kapelën para se t'i flisni atij dhe të dini mendimin e tij për atë që ju është kërkuar të bëni. Flasni me të mbi sjelljen dhe respektin që njerëzit duhet të kenë kur takohen në shtëpinë e Zotit, dhe si grave duhet të veshen kur shkojnë në Kishë dhe Mëshirë. Mos u shqetësoni, unë do jam me ju atë moment duke ju ndriçuar.
Shkuam për t'i flisur Babait Omar: unë, nena ime dhe baba im. Ai na dëgjoi me vëmendje dhe na shikoi me një ajër shumë serioz. Herë pas here ai vendosi dorën në fytyrë si të mendonte, por gjithmonë duke na parë ndërsa ju dëgjonim atë çfarë po i thonim atij. Kuptohet se baba im e pyeti:
Çfarë mendoni për kërkesën e Zonjës? A mund të ndërtojmë kapelën që na është kërkuar ta ndërtojmë aty në vendin e përmendur?
Babai Omar u përgjigj se nuk do të ishte asnjë problem fare, sepse ishin pronësi private. Se atje mund të ndërtohej çfarëdo dëshironte njeriu. Baba im i thotë Babait Omar se ne jemi këtu duke na bërë disponueshëm për çfarëdojë që Kisha ka nevojë. Se donim t'i ndihmonim, dhe nëse ai kishte nevojë për ndihmën tonë mund të fliste me ne. Problemi i cili u ngrit dhe na bëri shumë dhembje ishte reaksioni i Babait Omar që na thoshte një gjë para syve tona, por në kishë, gjatë meshës, para popullit, folente kundër familjes sonë. Kjo na bëri të vuajmë aq shumë. Shumë herë nena ime kthehej shtëpi duke qenë e përplakur dhe shumë poshtërruar, por Zonja, në fillim të shfaqjeve, tashmë na kishte paralajmëruar se do t'i vuajtëm aq shumë dhe do ta kalojmë përmes shumë provimeve nëse donim që ti konsolonim Zemrën e Bijt të saj Divin dhe Zemrën e saj Paprekur. Le të jetojnë të gjitha këto vuajtime të jenë tani heqje të shumta thërrimeve që i plagosnin zemrat më së shenjta të tyre.