Ako ang inyong Panginoon, ang inyong Diyos, at pinagmamasdan ko ang mundo, ang sangkatauhan, ang mga kaluluwa, at ang kanilang mga gawa. Kakaunti lamang ang naglilingkod sa Akin, kakaunti ang nagmamahal sa Akin, at kakaunti ang bumabati sa Akin dahil wala sila sa Aking landas. Kapag ang isang tao ay nakatagpo ng isa pa, madalas silang bumabati sa isa't isa sa pamamagitan ng pagtango o sulyap. Ngunit Ako ay nasa loob ng bawat isa sa inyo, at sa pamamagitan ng inyong mga pagbati, Ako rin ang inyong binabati. Ano ang ibig kong sabihin dito?
Ipinapakita ng halimbawang ito na kinakailangan ang maliliit na komunidad; kusa kayong nagtutulungan kapag kakaunti lang kayo o kapag kilala ninyo ang isa't isa. Ang malawakang migrasyon ay hindi nakabubuti sa indibidwal, at hindi ito ninanais ng Diyos. Kailangan ng mga tao ng isang lugar kung saan nararamdaman nilang sila ay nasa sariling tahanan; ngunit habang dumarami ang tao, lalong nababawasan ang pakiramdam na sila ay nasa sariling tahanan.
Ang Pransya at iba pang mga bansa sa Europa ay napuno ng maraming tao mula sa ibang lugar — ngunit bakit nila iniwan ang kanilang mga tahanan? Upang makahanap ng mas mabuting buhay sa ibang lugar kaysa sa sariling tahanan, upang tumanggap sa halip na magbigay ng kanilang sarili, upang samantalahin ang tinatawag na kayamanan ng mga nagtrabaho para itayo ito, at upang anihin ang bunga ng punong hindi nila itinanim. May ilang handang magtrabaho, ngunit ang layunin ng nakararami ay higit sa lahat ang makahanap ng isang handa nang pugad at manirahan dito.
Ang mga pinunong nagbukas ng pinto para sa kanila ay hindi naging maingat, sapagkat bagaman itinuturo ng Katolikong pananampalataya ang kawanggawa at pagpapatuloy sa kapwa, hindi matalino ang tumanggap ng mga dayuhan nang hindi nasisiguro ang kaligtasan ng mga residenteng nakatira kasama nila. Kawanggawa, oo; ngunit kapabayaan o kapusukan, hindi. Hindi makatuwirang tanggapin ang isang tao na sisira sa iyong itinayo; hindi makatuwirang tanggapin ang isang tao na aagaw sa iyong pag-aari; hindi makatuwirang tanggapin ang isang tao na naiinggit sa iyo at hindi ito itinatago.
Makatuwiran naman ang tumanggap ng isang kaibigan, kamag-anak, o sinumang nangangailangan, ngunit ang ganitong presensya ay pansamantala lamang. Hindi makatuwirang isuko ang iyong mga pag-aari para sa isang dayuhan na walang ibinibigay na kapalit, ngunit kukuha nang kukuha mula sa iyo — maging ang mga bagay na wala ka na.
Ngunit ito ang sitwasyon sa Kanlurang Europa; hinayaan nitong maitayo sa lupain nito ang mga moske at sentro ng panalangin ng isang relihiyong kaaway ng Aking relihiyon — ang dalisay at walang bahid na Katolisismo. Hangga't mas marami pa rin kaysa sa mga tagasunod ng hindi welcome at mapanirang relihiyong ito, nananatili silang tahimik at dahil dito, mas malamang na sila ay mag-convert. Habang nakararami pa kayo, nananatili silang tahimik, ngunit kapag dumami na sila at nakakuha ng kapangyarihan, nagiging mapanira sila, mapanlinlang, at kinakalaban ang relihiyon — at maging ang sibilisasyon — na nais nilang mawala.
Mga anak Ko — sapagkat oo, sa inyo Ako nagsasalita nang may ganap na kalinawan — nasa bingit na kayo ng pagpapasailalim sa kontrol ng mga taong tinanggap at pinatuloy ninyo, ngunit sila naman ang nagnanais na palayasin kayo.
Ayos lang na tanggapin sila hangga't kayo pa rin ang panginoon ng inyong lupain, ng inyong mga munisipyo, at ng inyong mga tradisyon; ngunit kung susuko kayo — at ito ang nangyayari kapag nakararami na sila — ang inyong lupain ay hindi na magiging sa inyo, ang inyong pamanang kultural ay gigibain, at ang inyong mga simbahan ay gagawing gamit ng pananampalatayang Islamiko.
Ito ang sitwasyong dahan-dahan ngunit siguradong pinupuntahan ninyo, at ang akusasyon ng rasismo ay laging ibinabato sa iisang direksyon lamang: mula sa kanila patungo sa inyo, ngunit hindi mula sa inyo patungo sa kanila. Inaakusahan nila kayo at lalo pa kayong aakusahan, at ang tanging karapatan ninyo ay ang manahimik at magsakripisyo. Matatagpuan ninyo ang inyong mga sarili, nang hindi ninyo inaasahan, sa posisyon ng mga pinamumunuan, at ang mga mamumuno ay yaong mga naniniwala kayong tinulungan ninyo dahil sa kawanggawa.
Ang isang ama ay may sala — at samakatuwid ay nasa kalagayan ng kasalanan — kapag nabigo siyang tiyakin ang kaligtasan ng kanyang mga anak at ng kanyang pamilya; kung nabigla siya dahil hinayaan niyang lumala ang mga bagay-bagay, tungkulin niyang bawiin ang kontrol at ibalik ang kaligtasan ng kanyang pamilya. Ang inyong boto sa darating na halalan para sa pangulo ay magiging mapagpasya dahil kayo pa rin ang nakararami sa inyong bansa, kahit na marami sa inyo ang traydor sa inyong mga kapwa mamamayan, at ang resulta ay magiging lubhang hindi sigurado.
Bilang Hari ng mga Bansa, maaari Kong naisin — at ito ay Karapatan Ko — na ang Pransya at ang mga bansang Europeo ay manatiling Kristiyano; kaya naman hinihiling Ko at pinapayuhan ko kayo na maging napakaingat sa pagpili ng inyong kandidato: ano ang kanyang pangunahing motibasyon? Siya ba ay isang debotong Katoliko? May karanasan ba siya sa anumang anyo ng tungkuling politikal? Nauunawaan ba niya ang bigat ng relihiyosong sitwasyon sa Pransya? Sa katunayan, “kung wala Ako, wala kayong magagawa” (Jn 15:5), at isang ilusyon ang isiping wala Akong interes sa politika.
Higit pa ako sa interesado sa pamamahala ng isang bansa, ng isang estado, at kapag ang mga tao ay bumoboto — o bumoboto nang personal — pabor sa aborsyon, euthanasia, o anumang batas na salungat sa buhay, malalim Akong nasusugatan sa Aking Passion at sa Aking Banal na Sakripisyo sa Krus; ako ay lubos na nasasaktan at napapahiya rito.
Maging malinaw ang inyong paningin, Mga anak Ko: ninais Ko ang isang Kristiyanong Pransya; binigyan Ko ang mga Kristiyanong hari ng Banal na Krisma mula sa Langit; at posible kayang hindi Ako nababahala sa kapalaran ng Pransya, ng Europa, ng mundo!?
Gusto Ko ng isang Kristiyanong Pransya — isang malalim na Kristiyanong Pransya — na tapat sa Aking batas, sa Aking mga batas. Ako si Kristo ang Hari, at ang Aking papel bilang ganoon ay esensyal na politikal; ito ay esensyal na nagliligtas; ito ay esensyal na nananatili. Binigyan Ko ng napaka-espesyal na atensyon ang Pransya, at ang atensyon ng Diyos ay hindi pansamantala — ito ay walang hanggan — dahil ang tao ay nasa lupa upang makamit ang Langit, at lahat ng kanyang personal, sibil, at politikal na mga kilos ay dapat nakatuon sa kanyang kaligtasan.
Ang inyong boto ay hindi isang trivial na gawa; dapat itong nakabase sa wasto, Kristiyano, at konstruktibong mga halaga, hindi sa isang walang basehang personal na pagkagusto o atraksyon.
Binabasbasan ko kayo, Mga anak Ko; ibahagi ang liham na ito, dahil dapat isaisip ng mga botante ang mga Kristiyanong halaga ng kanilang bansa, sapagkat Ako, ang Diyos, ay lubos na nakatuon sa mga ito.
Binabasbasan ko kayo sa Pangalan ng Ama, ng Anak, at ng Espiritu Santo †. Amen.
Si Kristo ang Hari ng mga Bansa
Pinagmulan: ➥ SrBeghe.blog