இன்று காலை, நமது அரசாங்கம் கொண்டுவரத் திட்டமிட்டுள்ள மாற்றங்களைப் பற்றிய செய்திகளைக் கேட்டேன், அது என்னை நிலைகுலையச் செய்து கவலையில் ஆழ்த்தியது.
அருட்செய்தித் தாய் ஒரு தேவதூதனுடன் தோன்றினார். அவர், “என் மகளே வலென்டினா, என் பிள்ளைகள் உலகில் ஏதேனும் கெட்ட செய்திகளைக் கேட்டவுடன், நீங்கள் பயப்படுவதால் இருள் சூழ்ந்துவிடுகிறது. என் பிள்ளைகளே, பயப்படாதீர்கள், அது பிசாசின் இருள்” என்றார்.
“என் பிள்ளைகளே, நீங்கள் உலக விஷயங்களை அதிகமாகக் கேட்கிறீர்கள், மேலும் அவை அனைத்தையும் உங்கள் ஆன்மாவிற்குள் கொண்டு வருகிறீர்கள். என் மகனை நீங்கள் போதுமான அளவு நம்பாததால், உங்கள் ஆன்மா ஒளியாவதற்குப் பதிலாக இருளடைகிறது. என் மகனை நம்புங்கள். என் பிள்ளைகளே, தைரியமாக இருங்கள். பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்! கவலைப்படாதீர்கள் — என் மகன் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொள்கிறான்.”
“என் மகளே, வலென்டினா, அந்த இருளை நான் நீக்கட்டும்,” என்று அவர் கூறினார், பின்னர் அருட்செய்தித் தாய் என்னை அணைத்துக் கொண்டார், அது எனது அனைத்து கவலைகளையும் போக்கும் ஆறுதலையும் அமைதியையும் எனக்கு அளித்தது. ஒரு இதமான புன்னகையுடன், அவர் தனது மேலங்கியைக் களைந்து என் கைகளில் கொடுத்தார், நான் அதை மெதுவாக என் இடது கையில் மடித்துக் கொண்டேன்.
அவர், “இன்று இரவு வரை இதை நீ வைத்திருங்கள். இன்று இரவு நான் இதற்காகத் திரும்பி வருவேன்,” என்றார்.
பின்னர் அருட்செய்தித் தாய் புனித ஆத்மாக்களைத் தேற்றுவதற்காக என்னை சுத்திகரிப்பு இடத்திற்கு (Purgatory) அழைத்துச் சென்றார். புனித ஆத்மாக்களைச் சந்தித்த பிறகு, நாங்கள் அங்கிருந்து வெளியேறி, திடீரென்று வெளிர் நிற உடைகளை அணிந்திருக்கும் பரலோக மக்களைக் காணக் காத்திருந்தோம். நான் அவருக்கு அருகில் நின்றிருக்க, அருட்செய்தித் தாய் அவர்களிடம் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
அவர், “இன்றைய உலகில் உள்ள மக்கள் ஒரு மிகப்பெரிய நாடகத்தைத் தயாரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு பெரிய நிகழ்வு கொண்டாடப்படப் போகிறது, அதில் உலகம் முழுவதும் ஈடுபடும்” என்றார். அருட்செய்தித் தாய் வரவிருக்கும் உலகக் கால்பந்து போட்டியைப் பற்றி குறிப்பிட்டிருந்தார். மக்கள் கடவுளுக்குப் பதிலாக ‘பந்திற்கு’ மரியாதை செலுத்துகிறார்கள்.
எங்களுக்கு முன்னால் ஒரு சிறிய ஆலயம் இருந்தது, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னை எங்களை வழிநடத்தி உள்ளே அழைத்துச் செல்ல, நாங்கள் அவளைப் பின்பற்றினோம். உள்ளே ஒரு பெரிய சிலுவை இருந்தது. நாங்கள் அனைவரும் சிலுவை முன் முழங்காலிட்டுப் பிரார்த்தனை செய்தபோது நான் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னையின் அருகில் இருந்தேன்.
பிறகு அந்தத் தேவதூதர் என்னை மீண்டும் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தாள்.
ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னை தனது மேலங்கியைக் (Mantle) கேட்டுத் திரும்ப வருவேன் என்று கூறியதால், அதைத் தன்னிடம் வைத்திருப்பது குறித்து நான் சற்று கவலையடைந்தேன். வழக்கமாக அவள் என்னிடம் ஏதேனும் ஒன்றை—பொதுவாகப் பிரார்த்தனை மற்றும் துன்பத்தை—கேட்கிறாள் என்று அர்த்தம்.
மாலை வேளையில், பிதாவாகிய கடவுளுக்குச் செய்யும் மரியாதைக்காக பதினாறு ‘எங்கள் தந்தையே’ (Our Fathers) பிரார்த்தனைகள், புனித ஜெபமாலை மற்றும் லிடனி ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய எனது பிரார்த்தனைகளைச் செய்தேன். அதிகாலை ஒன்றரை மணியளவில், தூங்குவதற்காக விளக்கை அணைத்தேன்.
நான் விளக்கை அணைத்த அடுத்த கணமே, காலடிச் சத்தத்தைக் கேட்க முடிந்தது. நான் விரைவாக விளக்கை மீண்டும் ஏற்றினேன், ஆனால் யாரையும் காணவில்லை. அந்தச் சத்தத்தைப் பற்றி கவலைப்படாமல், அதற்குப் பதிலாக நம் ஆண்டவருக்கு ஆராதனைப் பிரார்த்தனைகளைச் செய்ய முடிவு செய்தேன். திடீரென்று, எனது இரண்டு கால்களிலும் மிகக் கடுமையான வலியை உணர்ந்தேன். அந்த வலி காலை ஏழு மணி வரை நீடித்தது, அதன் பிறகு திடீரென்று நின்றுவிட்டது.
ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னை தனது மேலங்கியைக் கேட்டுத் திரும்ப வருவேன் என்று கூறியபோது இதையே தான் குறிப்பிட்டாள். இரவு முழுவதும் நான் அனுபவித்த வலி, எனது துன்பத்துடன் அந்த மேலங்கி மீண்டும் அவளிடமே சென்றடைவதைக் குறிக்கிறது.
நான் இரவு முழுவதும் தூங்கவில்லை என்றாலும், நம் ஆண்டவர் எனக்கு இன்னும் பலத்தைத் தருகிறார். காலையில், நான் புத்துயிர் பெற்ற உணர்வைப் பெறுகிறேன்.